×کمیل نوشت×

     ترم دوم سال گذشته، زمزمه هایی بین بچه های مذهبی دانشگاه افتاده بود. نگرانی هایی بوجود آمده بود. گویا چیزی عده ای خاص رو اذیت می کرد. بعضی ها احساس کردند که وضع خیلی خیلی خراب است. شاید هم احساس کردند وضع قرار است خیلی خیلی خراب شود. درد پاک و مقدسی داشتند ولی گویا تحمل درد را نداشتند. می خواستند درد را ریشه کن کنند ولی گویا خود درمانی کردند، یا شاید هم به پزشک حاذقی رجوع نکردند. فقط یک مسکّن برای خودشان تجویز کردند و رضایت بالایی ها را جذب کردند تا داروی خودساخته خود را به دانشگاه تزریق کنند.

****************************************

     به گوشمان رسید که عده ای از دانشجویان مذهبی از تشکل های مختلف، به مسئولین دانشگاه نسبت به وضع حجاب اعتراض کردند و طی پیگیری های متعددی گروهی تشکیل دادند که منجربه اجرای ضربتی طرحی شد به نام"شاخه طوبی".

     هنوز دقیقا متوجه نشدم که نیت از انجام این طرح چه بود که با این عجله و سرعت و به صورت ضربتی انجام شد، به طوریکه بسیاری از تبلیغات این طرح در همان روز انجام برنامه ها یا همان هنگام انجام برنامه نصب شد. بماند که بعضی از آن ها هم دارای اشتباهاتی در درج تاریخ و... بود.

******************************************

     این طرح که مطمئناً برای رضای خداوند پایه ریزی شده بود، چرا با این سرعت صورت گرفت؟ چرای اجرای آن به این ترم مؤکول نشد؟ آیا عزیزانی که این طرح را پیشنهاد کرده بودند، به بررسی میزان موفقیت آن پرداخته بودند؟ یادم میاد وقتی از یکی از خواهران مسئول در این طرح سؤال کردیم که میزان تأثیر گذاری کارتان چقدر بود، گفت:«فوقش یکی دو نفر تغییر کنند». که اون رو هم بعید می دونم. البته جای تعجب نیست، چون آنگونه که شنیدیم بیشتر شرکت کنندگان در این مجموعه برنامه ها، خود از خواهران محجبه ما بودند.

     هنوز این سؤال برایم مطرح است که چطور دوستانی که خط دهندگان و برنامه ریزان آنان متشکل از افراد مجرّب و اکثراً سال آخری بودند و ید طولایی در کار فرهنگی داشتند، راضی شدند برنامه ای با این کیفیت را اجرا کنند؟ چگونه آنان راضی شدند که اینگونه میلیون ها پول بیت المال(طی شنیده ها قریب 10- 8 میلیون و گفته ای دیگر60- 50میلیون تومان) را برای انجام این کار بی نتیجه صرف کنند؟

****************************************

     آیا هنوز وقت آن نرسیده است که برای انجام فعالیت های فرهنگی، بغض و کینه را کنار بگذاریم و با کمی صبر و تأمل و مشورت با افراد صاحب نظر و به نیت رضایت خداوند متعال پا در این عرصه مقدس بگذاریم؟